با گسترش تكنولوژي ضبط و پخش صدا در قرن بيستم، دنياي موسيقي و رسانه هاي صوتي شاهد تحولي عظيم و گسترده در خود بودند. پيشرفت هاي علمي به دست آمده در زمينه طراحي و ساخت تجهيزات صوتي، افقي نوين و تازه در صنعت و دانش صدا پديد آوردند به طوري كه امروزه اين صنعت به عنوان يك صنعت كاملا علمي و تخصصي در دنيا محسوب شده و هر يك از گرايش ها و شاخه هاي آن احتياج به متخصص و كارشناس مربوط به خود را دارد.
ورود عمده تجهيزات صدا به ايران تقريبا از دهه 40 به بعد آغاز شد ولي همانند بسياري از تجهيزات ديگر وارداتي، كشور از داشتن دانش مربوط به آنها محروم بود. به علاوه تجهيزات موجود در ايران به نسبت ساير كشورهاي پيشرفته بسيار ساده و ابتدايي بود، به طوريكه آثار ضبط شده در ايران از استاندارد هاي لازم ضبط صدا برخوردار نبوده و در نتيجه توان رقابت با آثار ضبط شده در دنيا را نداشتند. به عنوان مثال عمده دستگاه هاي ضبط موسيقي موجود در ايران شامل يك ضبط و پخش ريل دو تراك (Track) و يك ميكسر (Mixer) چند خطي بسيار ابتدايي بود. به همين دليل موسيقيدانان ما از داشتن امكانات مناسب ضبط محروم بودند.